رهبر معظم انقلاب اسلامی با صدور پیامی راهبردی در روز چهارشنبه گذشته، نکات مهمی درباره آنچه توافق بین ایران و امریکا نامیده میشود، خطاب به ملت ایران بیان فرمودند. با اینکه انتظار این بود که چنین پیامی به رفع برخی شبهات و تردیدها و ابهامات منجر شود، نوع مواجهه و تحلیل آن به دور از جامعنگری و بعضاً برداشتهای جهتدار و حتی جناحی و برخورد گزینشی با آن، شاهد بروز چالشهایی هستیم که نوعی جفا بر این پیام و تفسیر ناقص یا مصادره به مطلوب به حساب میآید.
گر چه نگاه جامع به خود متن و گزارههای اصلی مندرج در آن، مغایرت برخی ادعاها، چون تحمیل به رهبری، سازش و خیانت در توافق را نشان میدهد، فهم دقیقتر معنا و مراد مفاد آمده در این پیام احتمالاً مستلزم توجه به فرامتن این پیام است که برخی موارد مرتبط با آن عبارتاند از:
۱. شناخت ماهیت فریبکار، زیادهطلب و عهدشکنانه طرف مقابل یعنی امریکا در این توافق؛
۲. توجه به نقض آتشبس چندباره توسط امریکا و رژیم صهیونی و تکرار ادعاهای متناقض و مغایر با توافق توسط سران آنها؛
۳. قرار داشتن در آستانه امضای رسمی توافق و در پیش بودن مذاکرات و مسائل اصلی یعنی رفع تحریمهای ظالمانه و پرونده هستهای؛
۴. ضرورت توجه دادن مسئولان مذاکرات و توافق به مسئولیت خطیر مطالبه و پیگیری حقوق ایران و ایستادگی در برابر زیادهخواهیهای دشمن؛
۵. یادآوری انتظار و مطالبهگری رهبری و مردم از مذاکرهکنندگان به ادای مسئولیت و تعهدشان در مذاکرات پیش رو؛
۶. بهرخ کشیدن سطح انتظار بالاتر و نظر متفاوت رهبری به مذاکرات و توافق و بازگذاشتن مسیر بازگشت از آن در صورت زیادهخواهی یا نقض عهد دشمن.
بنابراین، با وجود سپردن مسئولیت به رئیسجمهور و اجازه مشروط برای تداوم مذاکرات، این پیام هشدار میدهد همانگونه که تا این مرحله تفاهم نه مطلقاً رد شده و نه مطلقاً مطلوب به حساب آمده و به تداوم آن اجازه مشروط داده شده، پذیرش نتیجه نهایی هم در گرو گردنگذاشتن دشمن به موضع برتر ایران و اجتناب از زیادهخواهی و کنارگذاشتن رویه استکباری در برابر ملت شریف ایران اسلامی خواهد بود.
رهبر حکیم انقلاب، با نگاه به خرد جمعی و اجماع کارشناسی عام از نظر خودشان با اعتماد به تعهد و مسئولیت رئیسجمهور عدول کردهاند، اما با عنایت به ماهیت غیرقابلاعتماد امریکاییها، همراه ملت مبعوثشده، ناظر و مطالبهگر حقوق ایران و نگهبان دستاوردهای مقاومت جانانه در برابر متجاوزان جنگ رمضان خواهند بود و این پشتوانهای راهبردی برای مذاکرهکنندگان ایرانی در مذاکرات سخت پیشرو به حساب میآید.
